Site Title

ฉันได้มีโอกาสแวะไปนั่งริมหาดแห่งหนึ่งในขณะที่หนีหนาวมาไทย…ฉันได้เจอเหตุการณ์หนึ่งจึงอยากจะเล่า หรือ เตือนความจำ หรือเตือนสติใครที่ผ่านมาอ่านเรื่องราวที่ฉันบ่น…

ที่นี่เป็นชายหาดที่เปิดรับทุกคน ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ฉันเห็นเหตุการณ์หนึ่ง มีผู้หญิงชาวต่างชาติที่มีน้ำหนักตัวเกินกว่าคำว่าอ้วนไปมาก กับคู่ชีวิตของเธอลงไปเล่นน้ำ คลื่นลมปกติ แต่ในขณะที่คลื่นซัดเข้าฝั่ง เธอพยุงตัวเองได้ไม่ดีจึงทำให้ล้มคว่ำ ลงไปในน้ำ ในขณะที่คู่ชีวิตของเธอพยายามช่วยดึงเธอขึ้นมาเพื่อให้เธอพยุงตัวขึ้นมาจากน้ำอยู่นั้นมีคนที่นั่งอยู่ริมหาดส่งเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ฉันหันมองไปดูรอบๆ มีแต่คนที่พูดภาษาเดียวกันกับฉันทั้งนั้นเลยที่หัวเราะอย่างสนุกสนาน ส่วนชาวต่างประเทศบางคนก็นั่งลุ้นว่าเธอจะลุกขึ้นได้หรือไม่(รวมถึงตัวฉันเองด้วย) ในความคิดส่วนตัวของฉันนะ เราไม่ควรที่จะไปหัวเราะอย่างสนุกสนาน ในขณะที่คนอื่นกำลังเผชิญอะไรที่มันต้องใช้กำลังใจและกำลังแรงอย่างมากในการลุกขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ช่วยเขาก็respect เขาหน่อยก็ยังดีกว่ามั๊ย? มันเป็นมารยาทหรือเปล่า? เขาใช้เวลาอึดในหนึ่งกว่าจะพยุงตัวเองลุกขึ้นมาได้ ส่วนฉันนั่งท่องพุทโธ ธัมโม สังโฆในใจ ไม่ว่าใครและไม่ปรายตาไปมองใคร เพราะเชื่อในกรรมใคร กรรมมัน…เขาลงเล่นน้ำครั้งต่อไป ห่างจากสายตาผู้คน ฉันเข้าใจ เป็นฉัน ฉันก็คงจะสูญเสียความมั่นใจในขณะหนึ่งเหมือนกัน…🙂

เหตุเกิดเพราะน้ำปั่นล้วนๆ🙂🙂🙂

บ่นๆอีกแล้ว….วันนี้ไปเดินตลาดตอนเย็นกับเด็กๆ ไปซื้อน้ำปั่น ในขณะที่รอน้ำปั่น และแม่หันไปซื้อกุยช่ายทอดอยู่นั้น ลูกคนเล็กก็ได้ของแถมเป็นปีโป้มาอันนึง ส่วนลูกคนโตยืนหน้าหงอยอยู่ข้างๆน้อง แม่หันมาเห็น น้องเล็กเลยบอกว่าแม่ค้าแถมให้น้อง แม่เลยบอกแม่ค้า ขอเพิ่มปีโป้อีกอันค่ะ เดี๋ยวจ่ายเงินเพิ่มให้ค่ะ เอาจริงๆนะ จริงๆแล้วไม่มีผิดหรือถูก เขาให้ด้วยความเอ็นดู ชื่นชม ชื่นชอบ…แต่ก็นะ เด็กมีสองคนแต่แม่ค้าให้แค่คนน้อง คนโตดูหงอยๆ แต่เขาไม่พูดอะไรออกมา เห็นแม่ค้ายื่นให้น้องและรับฟังอย่างสงบมาก แต่… (เก็บไว้ในใจอยู่หลายคำ) เจ้าคนเล็กไม่รู้อะไร ไม่เข้าใจอะไหรอก มีคนให้ของก็ดีใจ แต่แม่บอกว่า คราวหน้า ถ้าหนูไปกับพี่สองคน แล้วมีคนให้ของ และเขาให้มาชิ้นเดียว จะรับก็ได้นะ แต่ต้องแบ่งพี่ด้วย หรือไม่ก็อย่ารับเลยจะดีกว่า🙂…แต่ความรู้สึกของคนเป็นแม่อย่างฉัน รู้สึกไม่สบายใจ 🥲🫩🫤😕🙄🤔😏และอย่างนี้ไม่โอเคค่ะ…ฉันบอกลูกๆว่า คราวหน้าเราไปซื้อน้ำปั่นร้านอื่นกันนะ …ใครจะผิด ใครจะถูกไม่รู้ …หลายคน หลายความคิด… แต่ฉันคิดของฉันแล้ว ว่าฉันสบายใจ และสะดวกใจแบบนี้😉 จะพูดว่ารักลูกเท่ากันก็พูดไม่ได้เต็มปากหรอก เพราะมันต้องดูแต่ละสถานการณ์ไป ถึงฉันจะบ่น จะดุลูกๆ แต่ฉันก็รักของฉันนะ…

หนึ่งคน ทำหลายหน้าทึ่ เป็นลูก เป็นแม่ เป็นคนใช้ในบ้าน เป็นคนถูกใช้ในบ้าน เป็นคนป่วย เป็นคนดูแล เป็นคนแก่ เป็นเด็ก เป็นเจ้านาย เป็นลูกน้อง หนึ่งคนจึงมีหลายเรื่องราว เพราะฉะนั้น เอาใจเขา มาใส่ใจเรา ไม่ต้องเยอะ สักนิดนึงก็ยังดี โลกจะได้น่าอยู่ขึ้นอีกนิดนึง…. เราไม่รู้ว่า วันนึงๆ เค้าเจออะไรมาบ้าง อาจดีบ้าง ไม่ดีบ้าง หลายเรื่องราวยิ้มได้ หลายเรื่องราวเสียน้ำตา ไม่ต้องมำอะไรก็ได้ ยืนมองเฉยก็ได้ แค่ไม่ตัองไปเหยียบย่ำ ซ้ำเติมกันก็พอ…

ไม่ได้ตกข่าวนะ…ช่วงนี้กระแสเพื่อนกัน ยืมตังค์กัน แล้วไม่คืนตังค์กัน กำลังแรง!!! จากข่าวที่เกิดขึ้นนั้น ทำให้เรียนรู้ว่า ค่าเข้าสังคมมันมีราคา ค่างวด… พอใจและยินดีในสิ่งที่มี อย่ามองหรือยกย่องแต่เพียงของนอกกาย ควรเคารพกันที่ใจ …เรานึ่เป็นประจำแหละ ไม่ได้อยากทดสอบสังคมอะไรนะ แต่ทำงานกะเย็น เลยกะจะอาบน้ำช่วงบ่ายไปเลย ตอนเช้ามา ไปส่งลูกไปเรียน แวะซื้อกับข้าวกลับบ้าน บางพนักงานไม่เห็นหัว จริงไำม่เห็นหัวก็ไม่เป็นไร แต่คุณเป็นพนักงานแคชเชียร์ คุณใส่หัวโขนนี้อยู่ คุณต้องทำงานของคุณสิ คุณต้องรู้หน้าที่ ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีสิ เราไม่รู้หรอกว่า คุณเจอคนกี่แสนล้านประเภททั้งวัน แต่เมื่อคุณสวมหัวโขนเป็นพนักงานแคชเชียร์อยู่ ก็ต้องทำจนหมดเวลางานสิ แต่ถึงอย่างั้นเราก็ได้ทดสอบจิตใจคนไปในตัว…บ่นไปเรื่อย เมื่อยกตัว เขียนไปเรื่อยเปื่อย จับต้น ชนปลายไม่ถูก แต่อยากเล่า.อยากบ่น….

¹

สัปดาห์นี้ กำลังยุ่ง กับการจัดของใส่กระเป๋าเดินทางเพื่อหนีหนาว (สักแป๊บ)… กลับไปเติมไอแดด เติมไอร้อน เติมส้มตำ เติมปลาร้า เติมอาหารไทยต่างๆ ที่ฉันอดตาหลับ ขับตานอน ไถช่องแดงดูคนอื่นเขากิน อีกไม่ถึงอาทิตย์ฉันก็จะได้กลับไปทำกินเองมั่งแล้ว ดีใจจังวุ้ย… ช่วงนี้ฉันทำงานแบบว่ามีแต่ตัวที่ทำงาน แต่ใจฉันมันบินกลับเมืองไทยแล้วหน๋า เอาน่า… ที่ทำงานก็ยังอยู่ที่เดิม หัวหน้าก็คนเดิม ถ้าไม่กลับไปเติมพลังใจ พลังกาย คนพังนี่แหละจะเป็นตัวฉันเอง เคยได้ยินมาจากไหนไม่รู้ว่า… ที่ทำงาน ถ้าเราป่วย เราลาออก เขาก็หาคนใหม่มาแทนเราได้ แต่ถ้าเราพัง ครอบครัวเรา ลูกเราก็พังไปด้วย และไม่มีใครมาแทนเราได้ เพราะฉะนั้นคิดถึงตัวเองก่อนให้มากๆ ถ้าเราพัง ระบบครอบครัวเราพังแน่นอน คนอื่นไม่เท่าไหร่ แต่ลูกฉันต้องไม่พังค่ะ…..เพราะฉันนั้น ใจฉันต้องแข็งแรง กายฉันต้องแข็งแรงด้วยเช่นกัน….

: ภาพข้างบนนี้ถ่ายช่วงสึ่ทุ่ม กำลังจะเลิกงาน

…เพื่อนร่วมงานบ่นว่า เธอไปพักร้อนแล้วฉันจะทำงานกับใคร?แหม!!!!!!! อย่างอย่าสำออย!!!! ทีตัวเองลาพักร้อน ฉันไม่บ่น ไม่งอแงสักคำเหอะ ฮาโรย!!!!!!!!!!!!!!

…ช่วงนี้หนาวแล้ว มืดเร็ว จิตใจต้องเข้ามแข็ง หาอะไรทำให้กระปรี้กระเปร่าเข้าไว้ มืดๆ ซึมๆ อาจจะเป็นสาเหตุของการเป็นโรคซึมเศร้าตามมาได้… ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว ถ้าจิตใจสู้ จิตใจเข้มแข็ง กายก็แข็งแรงตามจิตใจไปด้วย อยู่ที่คิด…

… ส่วนฝาชีนั้น ช่วงนี้กำลังอยู่ในช่วงเป็นนักสืบเพราะลูกสาววัยแรกรุ่นกำลังอยู่ในช่วงอยากรู้ อยากเห็น และอยากใส่ใจไปซะทุกเรื่อง อยากเล่นเกมออนไลน์ พ่อก็ออนไลน์ลงเล่นด้วยกันไปเลย พอผ่านไปวันนึงก็มาบ่นว่า เกมนี้ไม่เหมาะกับเด็ก จบค่ะ พ่อบอกพอแค่นี้ค่ะหนู เกมนี้ไม่ได้ไปต่อค่ะ ถึงฝาชีจะความรู้สึกช้ากับฉัน แต่กับรอบตัวของลูกก็รวดเร็วปานสายฟ้า เก่งมากพ่อ!!! ฉันขอคารวะผัวด้วยแฮมเบอร์เกอร์เนื้อและไข่ดาว…วันนี้พอก่อน แล้วเจอกันใหม่!!!

ลูกคนกลาง งุ๊งงิ๊งๆ จอมดึงดราม่า ก็เข้าใจอยู่ ว่าต้องการความใส่ใจมากกว่าปกติ แม่ก็รักของแม่นะ แต่แม่ก็บ่นของแม่ด้วยเหมือนกัน 😁😁😁 เข้าทำนองที่ว่า รักมาก ก็บ่นมาก อาการมันเป็นอย่างนี้ ลูกคนกลาง ชอบวางของไม่ตรงที่ ใช้แล้วไม่เก็บเข้าที่ เล่นแล้วไม่เก็บที่เดิม แม่ก็บ่นชุดใหญ่ไฟกระพริบเลย…ตอนนี้กางเกงยีนส์และริงเท้ากันฝนหายที่โรงเรียน ไม่รู้ว่าไปลืมไว้ที่ไหน บ่นจนจะพ่นไฟได้แล้ว 😅😅😅

… ลูกคนโต จะสิบขวบแล้ว กำลังเป็นวัยแรกรุ่น วัยติดเพื่อน เลิกเรียนวันศุกร์ เลิกเรียนปุ๊บ ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนปั๊บ แต่ดรหน่อยที่ใช้เวลาไม่มาก ไม่มืดค่ำ แม่อยากบ่น แต่ก็บ่นไม่ได้ ทำได้แค่ถามว่าใช้ตังค์ไปเท่าไหร่วันนี้ เหลือก็เก็บไว้ในกระปุ๊กออมสินละกัน แต่เด็กคนนี้เป็นคนเก็บตังค์เก่งมาก ไม่ค่อยใช้อะไร แต่แอบอมตังค์น้องด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้อ่ะ …😁😁😁😁 เฮ้อ!!!!

จากแม่…มาแล้วก็บ่น บ่นเสร็จแล้วก็ไป…ระบายกลายๆ

Välkommen till WordPress! Det här är ditt första inlägg. Redigera eller ta bort det för att ta det första steget på din resa som bloggare.